منتظر لحظه اي هستم که دستانت را بگيرم و در چشمانت خيره شوم
دوستت دارم را بر زبانم جاري کنم
منتظر لحظه اي هستم که در کنارت
بنشينم سر رو شانه هايت بگذارم...

از عشق تو...

از داشتن تو...

اشک شوق ريزم منتظر لحظهء مقدس که تو را در آغوش
بگيرم بوسهاي از سر عشق به تو تقديم کنم و با تمام
وجود قلبم و عشقم را به تو هديه کنم اري من تو را دوست دارم
و عاشقانه تو را مي پرستم

قاصدك هان ، چه  خبر آوردي؟

از كجا ، وز كه خبر آوردي؟

خوش خبر باشي ، اما

گرد و بام و در من

بي  ثمر مي گردي

انتظار خبري نيست مرا

نه ز ياري نه ز  ديار و دياري - باري

برو آنجا كه بود چشمي و  گوشي با كس

برو آنجا كه تو را منتظرند

قاصدك

در  دل من

همه كورند و كرند

چه شنيدم جز آواز جدايی.

با سنگ برآن شيشه‌ی ديوار زدم ،

دار زدم ديده به در تا بگشايی.

پرواز خيالات شدم ، آب شدم ، ماه شدم ، سايه شدم تا تو بمانی.

و تودرسادگی‌ام سبز شدی ، ابر شدی ، نور شدی تا كه نمانی.

تصوير شدم در دل ديوار ولی تو ، چون باد گذشتی.

ديوار شدم ، راه شدم ، باز گذشتی.

من پنجره بودم و تو خورشيد نگاهم

آغوش گشودم ، شب تاريك شدی ؛ زرد شدی ؛ شاخه‌ی خشكيده شدی .

من قصه‌ی فرهاد نبودم كه تو در قصر نگاهش،

تا صبح خطوطم به دل كوه ، بخوابی.

من شاعر مهتاب نبودم كه تو در شعر صدايم ،

چون ابر بباری ؛

سهراب نبودم كه تو با خنجر كينت ،

تصوير عبوری شوی از صبح بهاری.

يك سينه صفا بودم و يك دوست كه از تو

ميخواست بمانی و بمانی و بمانی.

تابوت صداقت شده اين لايق نفرين ؛

يك قصه از آن دوست ، كه يك روز بخوانی.

باورم اين بود با هم سبز را معنا كنيم

يك حرف را بشكنيم و عشق را پيدا كنيم

کاش راه زندگی، در پای دل خاری نداشت
یا که چون دارد، فراز و شیبِ دشواری نداشت
کاش از پا در نمی افتاد، هر سو رهروی ست
یا که تا سر منزلِ خود، راه بسیاری نداشت
کاش خیل دلبران، پنهان نمی کردند روی
یا که چشم بیدلان، حاجت به دیداری نداشت
کاش از روز نخستین خارزارِ ِ این وجود
روزنی از دیده ی حسرت، به گلزاری نداشت
کاش جانِ پاک، با این خاکدان خو می گرفت
یا که اصلاً شهر ما، دکان خمّاری نداشت
کاش هر باطل نمی شد عرضه بر اَفهام خلق
یا متاع کفر و دین، هریک خریداری نداشت
کاش واعظ لب فرو می بست از گفتار نیک
یا خلاف آنچه گوید، زشت کرداری نداشت
کاش از خوی پزشکان بود کمتر جلبِ مال
یا که جمع بینوایان، هیچ بیماری نداشت
کاش فکر بیش و کم در مغز انسانی نبود
تا که بارِ زندگانی، هیچ سرباری نداشت
کاش چشم و گوش هر کس بر حقایق باز بود
تا که دیگر عِلم و دین پوشیده اسراری نداشت
کاش هر کس دعویِ اسلام و ایمان می نمود
از نفاق و کفر پنهان، بسته زُنّاری نداشت
کاش هر گندم نمای جو فروش از هر کنار
در میان شهر کوران، گرم بازاری نداشت
کاش چشم نیم مستی هوش از «الفت» می ربود
تا که با سود و زیانِ دیگران کاری نداشت